:: C o O k i E C a s T L e ::

15 พฤษภาคม 2551

ออกจากบ้านทั้งๆที่ยังไม่ตื่นดีสักเท่าไหร่ ก็เมื่อคืนดูเขาประกาศผล Seed Award ตั้งเที่ยงคืน แถมพัดชาไม่ได้รางวัลด้วย ว่าแต่...ที่เล่ามามันเกี่ยวกับเรื่องเดินทางตรงไหนก็ไม่รู้สิ

ฉันนั่งรถที่มีคนขับเป็นคุณพ่อ นั่งผ่านไปมากมายหลายจังหวัด

จากที่บ้าน(ปทุมธานี) --> อยุธยา --> อ่างทอง --> สิงห์บุรี --> ชัยภูมิ --> อุทัยธานี --> นครสวรรค์ --> พิจิตร --> พิษณุโลก

แล้วเราก็หยุดกันที่วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ ถ้าจำเวลาไม่ผิดจะกำลังสายๆเลยล่ะ ที่วัดมีนักเรียนเยอะแยะมากมาย เข้าใจว่าน่าจะเป็นวันแรกของการเรียน แล้วก็เรียนกันครึ่งวันล่ะมั้ง คงไม่ได้เรียน รด. กันหรอก

แต่ว่าก็ไม่ได้ถ่ายรูปมาเยอะ ที่ถ่ายมาก็ไม่ค่อยสวย ก็เลยตัดปัญหาด้วยการไม่ลงรูป...จบ  จะลงให้อายตัวเองทำไม

ไหว้พระจบ ก็เดินทางต่อ จากพิษณุโลก -->อุตรดิตถ์ --> แพร่ --> น่าน

ไปถึงน่านก็รีบไปกันที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติน่าน แต่ฉันไปตอนที่เขากำลังจะปิดแล้วนี่สิ ตอนแรกก็คิดว่าจะไม่ได้ดู แต่พี่ๆพนักงานที่นั่นเขาก็อนุญาติให้เข้าไปดูด้วย แถมไม่คิดค่าเข้าชมด้วยล่ะ เกรงใจเขาเหมือนกันนะ แถมเขาต้องมายืนรอเราเดินชมของข้างใน ซึ่งสิ่งที่เด่นที่สุดก็เป็นงาช้างดำนี่แหละค่ะ

แล้วก็ไปที่สุดท้ายของวันนี้ วัดพระธาตุแช่แห้ง ตอนที่ไปก็สงสัยว่าทำไมคนไม่มี แต่ก็ไม่ได้แปลกใจมากเพราะตอนนั้นก็ราวๆห้าโมงไปแล้ว ตอนกลับบ้านมาก็มาถามคุณป้าที่เป็นคนน่านโดยกำเนิด เขาก็บอกว่าที่วัด ปกติจะมีคนไม่เยอะแบบนี้อยู่แล้ว แต่ถ้ามีเทศกาลเมื่อไหร่ล่ะก็ คนจะมากันให้รึ่มเลยล่ะ

ที่จริงฉันว่าคนน้อยๆนี่ก็สบายนะ ไม่ต้องไปแย่งกันเที่ยวกับคนอื่น ไม่ต้องสำลักควันธูปในวัด ไม่ต้องเบียดเสียดยัดเยียด สามารถเดินทอดน่องถ่ายรูปชิลๆสบายๆโดยที่ไม่ติดหัวคนที่เดินผ่านไปผ่านมา อยากจะเดินหามุมพิสดารอะไรก็ได้ตามใจไม่อายคนด้วยล่ะ

แล้วเย็นนี้ฉันก็ไปเดินตลาดตอนเย็น ได้ลองกินแมงมันด้วย อร่อยดี โชคดีที่ไปตอนที่มีเจ้าพวกนี้ออกมาด๊องแด๊งๆให้เราจับกิน แต่สำหรับมันคงไม่โชคดีเท่าไหร่นักหรอก