pinpin -.

วันแม่ในเมืองไทยเพิ่งผ่านไปใช่มั้ยล่ะค่ะ
ทำให้ตอนนี้เราต้องต่อสู้กับอาการอย่างนึงอย่างหนักเลยล่ะค่ะ

อาการที่ไม่่เกิดขึ้นเลยตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา แต่เพิ่งมาเป็นเิอาที่บ้านโฮสต์ตั้งแต่อาทิตย์แรกเนี่ย

นั่นก็คืออาการโฮมซิก อาการคิดถึงบ้าน คิดถึงทุกคนที่บ้านนั่นแหละค่ะ

ช่วงเวลาไพร์มไทม์ของอาการนี้ ของคนอื่นเขามักจะเป็นตอนเย็นๆ พระอาทิตย์ตกดินใช่ไหมคะ
แต่ของเรามักจะเป็นช่วงเช้าๆค่ะ เช้าแบบเพิ่งตื่น กำลังอึนๆมึนๆได้ที่

ฝันเสร็จ ตื่นขึ้นมาแ้ล้วพบว่าไม่ได้นอนอยู่ที่บ้าน
บางวันลงมา โฮสต์มัมก็ออกไปทำงานแล้ว เจอบ้านเงียบๆบางทีมันก็เลยทำเอาเราเหงา

ซึ่งมันก็ทำอะไรกับอาการนี้ไม่ได้เลยนอกจากจะหาอะไรทำแล้วปล่อยให้มันหายไปเอง

ที่มาส่วนหนึ่งอาจจะมาจากการโทรกลับไปหาบ้านครั้งแรกตั้งแต่มาถึงที่อเมริกาด้วยล่ะค่ะ
เล่าใครก็ตกใจกัน ถามกันใหญ่ว่าทนได้ยังไง

แต่ว่าหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เราติดต่อกับแม่ทาง MSN และ FACEBOOK ค่ะ
ไม่ได้ใช้ SKYPE เพราะว่าลงโปรแกรมไม่ทัน คอมเครื่องที่เอามาด้วยนี่เพิ่งไปล้างราวๆวันสองวันก่อนเดินทาง
จะให้แม่ให้น้องลงเครื่่องที่เมืองไทย ก็ทำกันไม่เป็น
ก็เลยตกลงใช้ MSN ต่อไปนั่นแหละค่ะ

ครั้งแรกที่น้องสาวรับโทรศัพท์ เสียงเธอบ่งบอกได้ว่าตกใจมาก!

แล้วก็ผลัดกันวนคุยกันทั้งบ้าน ตอนแรกกะจะโทรซักครึ่งชั่วโมงเพราะใช้โทรศัพท์โฮสต์
แม้ว่าจะเป็นเงินเราจากบัตรโทรศัพท์ที่เสียไป แต่ก็ไม่กล้าโทรนานอยู่ดี เพราะเผื่อเขาจะใช้

แต่พอรู้ตัวอีกทีก็จะครบชั่วโมงแล้ว

คุยจบมันก็รู้สึกดีนะ แต่ไม่คิดว่าจะคิดถึงบ้านกับเขา เพราะก่อนหน้านี้ไม่เป็น
เข้าใจว่าอาจจะเป็นเพราะอยู่ทีค่าย ยังมีเพื่อนมั้ง

แต่ว่าเรายังไม่ร้องไห้นะ
อะไรๆมันก็ไม่ร้ายไปซะทุกอย่างหรอก โฮสต์เรา ดีกับเรามากมาย
เค้าก็ช่วยเติมเต็มให้เราได้มากเหมือนกัน ในเวลาที่เขาอยู่กับเรา

ยังไงก็ต้องสู้ใช่มั้ยคะทุกคน

สู้่ๆ

ปล. ในแผนที่มีบ้านโฮสต์ในนั้นด้วย (หาบ้านง่ายกว่าแผนที่เมืองไทยเยอะเลย)