:: C o O k i E C a s T L e ::

Credit : Cubic School

การบ้าน 13 วันโชคร้ายของฉัน

เลิกเรียนวันนี้ มิ้นท์วิ่งกระหืดกระหอบไปขึ้นรถเมล์ที่หน้าโรงเรียนโดยไม่สนใจคนรอบข้างสักคนเดียว
วันนี้เธอมีภารกิจ.....

"มิ้นท์...วันนี้กลับรถเมล์เหรอ" ฟ้าเหมือนฝันถามขึ้นระหว่างที่กำลังยืนรอรถเมล์ "เห็นปกติมีคนมารับหนิ"
"คุณแม่น่ะ....แต่เผอิญวันนี้มีภารกิจนิดหน่อย ต้องใช้รถเมล์"
"ภารกิจอะไร บอกกันได้มั้ยอ่ะ?" เด็กสาวเวนส์เดย์เลิกคิ้ว น้ำเสียงแสดงถึงความสงสัยเต็มที่
"แหะๆ....ก็.....จะไปหาพัดชาน่ะ..." มิ้นท์ยิ้มเขินๆ
"อ๋อ...พัดชา" ฟ้าพูดแค่นั้น แล้วก็ไม่ได้เอ่ยอะไรต่อจนรถเมล์สายที่มิ้นท์ต้องการมาพอดี เธอตั้งท่าเตรียมจะกระโดดขึ้นรถเมล์ ไม่ลืมที่จะหันมาโบกมือให้คนที่ป้าย "บ๊ายบายฟ้า พรุ่งนี้เจอกัน"

แต่ทว่า...โชคคงไม่เข้าข้างเธอสักเท่าไหร่

โป๊ก!!!!

"โอ๊ยยย!!!" เนื่องจากการวิ่งไม่ดูทาง และไม่ดูตาม้าตาเรือของมิ้นท์ทำให้เธอวิ่งชนเสาป้ายรถเมล์อย่างจังจนกระเด้งลงมานั่งที่พื้น ฟ้าอมยิ้มแล้ววิ่งมาดูอาการเพื่อนสาว
"อ๋าาาาา รถเมล์ไปแล้ว...." มิ้นท์โวยวายทั้งๆที่ยังไม่ลุกขึ้นจากพื้น
"เป็นอะไรรึเปล่ามิ้นท์....หืม?? หัวปูดเลย..." ฟ้าปัดผมหน้าม้ามิ้นท์ออกเพื่อสำรวจความเสียหาย

"เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ" กิ๊ฟเดินเข้ามาหาเด็กสาวทั้งสอง
"มิ้นท์วิ่งชนเสาเนี่ย" ฟ้าพูดพลางชี้ไปที่ตัวการตรงหน้า "หัวโนเลย พาไปห้องพยาบาลกันเถอะ"

ได้ยินถึงห้องพยาบาล มิ้นท์คำนวนเวลามั่วๆในหัวแล้วสรุปออกมาว่ามันคงต้องเสียเวลามากมายแน่นอน เธอจึงตัดสินใจลุกขึ้นแล้วบอกกับฟ้าและกิ๊ฟ

"ไม่เป็นไรหรอก หัวโนเรื่องเล็ก แต่ตอนนี้ภารกิจเราสำคัญกว่า"
"พัดชาเนี่ยนะ..." ฟ้าพูด มิ้นท์ยิ้มแห้งๆแทนคำตอบ "ถ้าไม่ไปห้องพยาบาล ไปหาปลาก็ได้ไป เมื่อกี้ฉันเห็นปลานั่งอยู่แถวสนามฟุตบอล เดี๋ยวพาไป"

มิ้นท์ถอนหายใจ

พัดชาเอ๋ยพัดชา วันนี้เราจะได้เจอกันมั้ยเนี่ย....

 

 

"อืมมมมมมม" ปลาลากเสียงยาวเมื่อดูแผลปูดบวมที่หน้าผากเด็กสาว "ยังกะลูกมะนาว..." ฟ้าและกิ๊ฟขำก๊ากขึ้นมาทันที ส่วนมิ้นท์ได้แต่นั่งหน้ามุ่ย
"ปลาอ่ะ...อย่าเพิ่งพูดมากเลยเหอะ เรียกซะน่าเกลียด..ลูกมะนาว" ปลาเป็นฝ่ายขำบ้าง แล้วหยิบยาในกระเป๋าปฐมพยาบาลขึ้นมา
"เอาล่ะ เดี๋ยวจะทายาให้นะ"

ขณะที่ปลากำลังทายาให้ มิ้นท์ก็ร้องโอดโอยมาเป็นระยะๆ
"เจ็บบบบบ อ่ะ.....อย่ากดแรงนะๆ.....ปลาาาา จะฆ่ากันรึไง.."
"อดทนหน่อยสิ จะได้เสร็จไวๆไง" เมื่อได้ยินคำว่าเสร็จไวๆ มิ้นท์ก็เงียบลงทันที ถ้าเสร็จไวก็หมายความว่าโอกาสที่เธอจะไปช้าก็มีน้อยลง

ผ่านไปไม่นาน ปลาก็วางมือ
"เอาล่ะ เสร็จแล้ว รีบไปไหนต่อรึเปล่า"
"รีบมาก ถ้าเสร็จแล้วเราไปนะ" มิ้นท์คว้ากระเป๋าแล้วลุกขึ้นยืน ปลาพยักหน้า "บ๊ายบาย เจอกันพรุ่งนี้"
"โชคดี อย่าวิ่งชนป้ายรถเมล์อีกล่ะ" ฟ้าตะโกนไล่หลังตามมา มิ้นท์ทำหน้าเซ็งแล้วบ่นกับตัวเองเงียบๆ

"ไม่เห็นจะต้องประกาศอะไรขนาดนั้นเลยฟ้านี่..."






ผ่านไปราวๆครึ่งชั่วโมง มิ้นท์ก็เดินทางมาถึงสถานที่จัดงานที่เธอตั้งใจจะมาหาศิลปินในวันนี้
แต่......บริเวณนั้นเงียบเชียบ ไม่มีอะไรบ่งบอกว่าจะมีการจัดงานเลยสักนิด

"เป็นไปได้ไง เราก็เช็คแล้วนะว่าจัดงานที่นี่ ถึงปกติเราจะสะเพร่าขี้ลืม แต่ที่นี่ไม่ผิดแน่....แล้วทำไมไม่มีคนเลยว้า" มิ้นท์เกาหัวตนเองด้วยความสงสัย แล้วหยิบตารางงานที่จดมาจากเวบบอร์ดขึ้นมาดู

 

"มินิคอนเสิร์ต....11 กรกฎา....ก็วันนี้นี่หว่า..." เด็กสาวขมวดคิ้วพลางเก็บกระดาษใส่กระเป๋า แต่ก็นึกอะไรขึ้นได้ เธอจึงหยิบกระดาษขึ้นมาดูอีกรอบ

"ไม่จริ๊งงงงงงงงง.......17 กรกฎา!!!" มิ้นท์โวยวายดังลั่น "แล้วที่ฉันเจ็บตัวเมื่อตอนเย็นนี้ หมายความว่าอะไรกัน!!!  บ้าบอที่สุดเลย นึกว่าจะเลิกสะเพร่า ยัยมิ้นท์บ้าาา โฮ้ยยยยย!!"

เธอเดินคอตกไปที่ป้ายรถเมล์พลางบ่นกับตัวเองไม่หยุด
เย็นนั้นคงเป็นเย็นที่โชคร้ายมากๆของเด็กสาวคนนึงล่ะ....